Αυτά που σε πρώτη ματιά μοιάζουν να είναι τα παραθεάματα του Αγγλικού Φεστιβάλ Μπάχ έχουν σα σκοπό να ευρύνουν τους ορίζοντές μας, να αυξήσουν τη γνώση μας και την ευαισθησία μας και να κάνουν πιο έντονη την ευχαρίστηση μας. Τα ελληνικά στοιχεία του προγράμματος οφείλονται στο ότι η Λίνα Λαλάντη, ιδρυτής του φεστιβάλ, είναι ελληνίδα, και τα ισπανικά στο ότι αγαπάει τους χορούς και τη μουσική της Ισπανίας. Καθώς επίμονα εξερευνά αυτές τις δύο κουλτούρες η Λ. Λαλάντη μοιράζεται με το κοινό της τις ανακαλύψεις της και ξαναφέρνει τα καλύτερα της ευρήματα.
Έτσι ήρθαν και φέτος από την Αθήνα οι Έλληνες μουσικοί και χορευτές της Δόμνας Σαμίου και όπως και πριν διέφεραν τελείως από τα γνωστά, τυποποιημένα θεάματα που καταπλέουν στο Λονδίνο τους τελευταίους συνήθως μήνες του καλοκαιριού. Οι στολές της ομάδος της Δόμνας Σαμίου ήταν εντυπωσιακές και ήταν διαλεγμένες με τόση φροντίδα που σου δημιουργείτο η εντύπωση πως η Σαμίου είχε στο νου της τις κουρτίνες του Elizabeth Hall. To κομψό, λιτό μαύρο και το άσπρο συνόδευαν τόσο ασυνήθιστα που θα έλεγε κανείς πως σίγουρα ήταν φυτικά - χρώματα του βερίκοκου, του κυδωνιού, του κρόκου, του μούρου, το πράσινο του βρύου, κι εκείνο το ξεβαμμένο μπλε που είναι σαν το Αιγαίο όταν το φυσάει ο άνεμος.
Η μουσική είχε ενδιαφέρον. Το πρόγραμμα της Δευτέρας είχε κομμάτια από την Κρήτη, τη Θράκη, τη Μακεδονία και την Κύπρο. Η νησιώτικη μουσική έχει μια απλή χάρη που σ' αγγίζει άμεσα. Οι ήχοι της Μακεδονίας και της Θράκης είναι πιο μυστηριώδεις πιο δεμένοι με τα Βαλκάνια. Η χωριάτικη φλογέρα συνοδευομένη από το λαούτο σου θυμίζει αμέσως πως ο Ορφέας καταγόταν από τη Θράκη. Ο ήχος που ξεσήκωνε και ενθουσίαζε πιο πολύ απ' όλα ήταν ο συνδυασμός του ζουρνά και του νταουλιού. Η Δόμνα Σαμίου, μικροκαμωμένη και δυναμική σαν μια Ελληνίδα Marie Rambert, τραγούδησε τραγούδια γεμάτα νοσταλγία και παράπονο. Μαζί της ήταν κι ένας καταπληκτικός τραγουδιστής ο Χρήστος Σίκκης από την Κύπρο.
