(απόσπασμα)
Κάτω από ένα φεγγαρόφωτο ουρανό έχει στηθεί μία σκηνή, κατάμεστη από θεατές. Μυρωδιές τηγανητών, φασαρία γλεντζέδων. Μήπως είναι γάμος;
Όχι, κι ας πίνουν ρετσίνα, κι ας τρων μουσακά πολλοί από τους παρευρισκόμενους. Είναι η δεύτερη συναυλία Ελληνικής δημοτικής μουσικής που δίνεται στα πλαίσια του αφιερώματος στον Samuel Baud-Bovy, στο παράρτημα του Εθνογραφικού Μουσείου, στη Conches.
Η βραδιά είναι γλυκειά και οι μουσικοί κουρδίζουν τα όργανά τους. Μια ζεστασιά ελληνική απλώνεται παντού. Η Δόμνα Σαμίου εμφανίζεται. Μικρόσωμη μα όπως μαντεύουμε μεγαλόκαρδη, μια όμορφη δυναμική παρουσία με λαμπερά, γεμάτα ζωή μάτια.
Δεν είναι φιγούρα αρχαίας τραγωδίας. Είναι ένα πρόσωπο με σάρκα και οστά που με χαρά και σοβαρότητα μαζί εκφράζει την Ελλάδα των απλών, κοινών ανθρώπων, την Ελλάδα τη χιλιόχρονη και τη σημερινή, την Ελλάδα της Ανατολής και την Ελλάδα της Δύσης.
Η βαθειά φωνή της αγγίζει το σώμα και την καρδιά και προκαλεί χαρούμενα σφυρίγματα και χειροκροτήματα που κρατάν το ρυθμό. Τραγούδια του γάμου ή της ξενιτιάς, η φωνή της είναι πάντα ανεπιτήδευτη, η τεχνική της τέλεια. Συνοδευμένη συνεχώς από εμπνευσμένους μουσικούς - μέσα απ' τους οποίους ξεχωρίζει αυτός που παίζει κλαρίνο και ούτι - γεμάτη οίστρο, η Δόμνα Σαμίου μας απέδειξε ότι η αυθεντική δημοτική μουσική έχει με το φολκλόρ του Club Méditerranée την ίδια σχέση που έχουν οι φλόγες της φωτιάς με το ηλεκτρικό φως.
[...]
