To μουσικό κοινό του Λονδίνου είναι τόσο δύσκολο, συχνά τόσο αχάριστο που ήταν καλό να δει κανείς το Queen Elizabeth Hall το Σάββατο βράδυ γεμάτο φίσκα και το ακροατήριο στο τέλος να δείχνει την ευχαρίστησή του κρατώντας με χειροκροτήματα τον ρυθμό της μουσικής, ενώ η καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ Μπαχ (μέρος του οποίου ήταν η παράσταση) να χορεύει χέρι-χέρι με τους χορευτές και μουσικούς που έφερε, ευτυχισμένη για την επιτυχία της ιδεαλιστικής προσπάθειας.
Όποιο και να είναι το ειδικό θέμα του Φεστιβάλ Μπαχ της χρονιάς, η Λίνα Λαλάντη δεν ξεχνάει ποτέ, ούτε μας αφήνει να ξεχάσουμε πως είναι Ελληνίδα και πως η πατρίδα της έχει κι αυτή κάτι το ιδιαίτερο να προσφέρει στη διεθνή σκηνή. Συχνά σήμερα τα λαϊκά (folk) συγκροτήματα που μας έρχονται είναι τόσο δουλεμένα που δεν αναγνωρίζεται η λαϊκή τους προέλευση ή είναι ανυπόφορα απλοϊκά έτσι ήταν μεγάλη ευχαρίστηση να μας δοθεί κάτι που είναι συνάμα τόσο αυθεντικό και που ρέει τόσο καλά σαν παράσταση επί σκηνής.
Η Δόμνα Σαμίου διευθύνει το συγκρότημα που περιέχει φυσικούς βιρτουόζους λαϊκών οργάνων σαν την ποντιακή λύρα και την γκάιντα που ίσως ποτέ να μην είχαν αφήσει τα λημέρια της πατρίδας τους χωρίς ένα Φεστιβάλ σαν αυτό. Όργανα γνωστά σε μας, σαν το κλαρίνο και το νταούλι παρουσιάστηκαν εδώ ντυμένα εξωτικές φορεσιές θα λέγαμε, ενώ οι τραγουδιστές έδωσαν το δικό τους τόνο σε τραγούδια της Ηπείρου, του Πόντου, της Μακεδονίας, της Θράκης και της Κεντρικής Ελλάδας. (Το πρόγραμμα ήταν χωρισμένο σε περιοχές)
Ενώ πέρυσι η δεσποινίς Λαλάντη έφερε μόνο μουσικούς φέτος είχε επίσης χορευτές, ιδιαίτερα ένα τρίο (ντυμένο σαν τάγμα καταδρομών) σε ένα πολεμικό χορό του Πόντου. Όποιο να ήταν το περιεχόμενο, είτε τελετουργικό, είτε χαρούμενο, μόνο διαβάζοντας το πρόγραμμα αντιλαμβανόταν κανείς πόσο πολύπλοκοι είναι οι ρυθμοί: στη σκηνή όλα έμοιαζαν τόσο εύκολα, σαν παιχνίδι.
