Καλλιτεχνικός Σύλλογος Δημοτικής Μουσικής Δόμνα Σαμίου

Φωνές και κλάματα άκουσα στης Κύπρου το μπογάζι¹
θαρρώ βουβάλια σφάζουσι, θαρρώ θεριά μερώνου(ν),
θαρρώ κι οι Τούρκοι επαίξασι πόλεμο με τους Φράγκους.
Μη(τ)έ βουβάλια σφάζουσι, μη(τ)έ θεριά μερώνου(ν),
μη(τ)έ κι οι Τούρκοι επαίξασι, πόλεμο με τους Φράγκους.
Ναυτόπουλο ψυχομαχεί στου καραβιού την πλώρη.
Δεν έχει μάνα να τον κλαι, κύρη να τον λυπάται.
Ούτ’ αδερφόν ούτ’ αδερφή να τον μοιρολοάται.
Τον κλαίν’ οι νύχτες κι οι αυγές.

Καράβι, καραβάκι που πας γιαλό-γιαλό
αν πας για το Διαφάνι², στάσου να ’ρθω και γω.

Τον κλαίν’ οι νύχτες κι οι αυγές, κι όλο το ναυτολόι.
– Σηκώσου ναύτη μας καλέ, ναύτη μας παινεμένε
να κουμπασάρεις το(ν) καιρό, να μπούμε σε λιμνιώνα.
– Εγώ σας λέω δεν μπορώ, και σεις μου λέτε σήκου.
Για φέρτε μου τη χάρτα μου, τ’ αργυροκούμπασό μου
να κουμπασάρω το(ν) καιρό, να μπούμε σε λιμνιώνα.
Βαστάτε με να σηκωθώ, κραείτε με μην πέσω.
Θωρείτε κείνο το βουνό, το πιο ψηλόν απ’ όλα
που ’χει αντάρα στη(ν) κορφή και καταχνιά στη μέση.
Μη(τ)έ πεζός περνά από κει, μη(τ)έ και καβαλάρης.
Εκεί να πα ν’ αράξετε που ’χει καλό λιμνιώνα.
Να βγουν οι ναύτες για νερό κι οι μάγειρες για ξύλα
και τα μικρά ναυτόπουλα να βγου(ν) να σκάψουν μνήμα.
Να μην το σκάψουσι ψηλά, κοντά στο περι(γ)ιάλι
να μου χτυπάει η θάλασσα απάνω στο κεφάλι
κι απ’ τη δεξιά του τη μεριά αφήστε παραθύρι
να μπαίνει αέρας της αυγής κι ο ήλιος της ημέρας.
Τη(ν) πλάκα βάζω πεθερά, τη μαύρη γη γυναίκα
τα χοχλακούλια του γιαλού, αδέρφια και ξαδέρφια.

¹μπογάζι: (ή μπουγάζι) στενό, δίαυλος, ρεύμα (από το τουρκικό boğaz)
²Διαφάνι: το λιμάνι της Ολύμπου στην Κάρπαθο