Ακούστε
Μια κόρη Βρονταδούσαινα ύφαινε κι ξεφαίνε
κιλαηδισμός τ’ αργαστηριού,
κιλαηδισμός τ’ αργαστηριού κι ο χτύπος του χτενιού της,
πουλάκι πήγε κι ήκατσε,
πουλάκι πήγε κι ήκατσε πάνω στο ξυλοχτένι.
Δεν ηκιλάδγιε σαν πουλί ούτε σα χιλιδόνι,
μόνο κιλάδγιε κι ήλεγε ανθρωπινή μιλίτσα:
– Χριστέ, και να ’σπανε η οτρά1 να φθείρει το μασούρι.
Κι η κόρη ηραθύμισε, βγαίνει στο παραθύρι,
βλέπει τση χήρας τον υγιό στ’ άλογο καβαλάρη.
– Εμέ κόρη παντρεύουνε κι άλλη κόρη μου δίνουν
κι α θέλεις και χρειάζεσαι, κουμπάρα για να γίνεις.
Ήπιασε κι ηστολίζουνταν τρεις μέρες και τρεις νύχτες,
βάνει τον ήλιο πρόσωπο και το φεγγάρ’ αστήθι,
την όχεντρα την πλουμιστή κορδέλα στα μαλλιά της.
Παπάδες σαν την είδανε ήχασαν τα νερά ντους2
και τα μικρά ψαλτόπουλα χάσαν την ψαλμουδιά ντους.
– Παπά κι αν είσαι χριστιανός κι αν είσαι βαφτισμένος
παράγυρε τα στέφανα και βάλτα στην κουμπάρα.
Κι η μάνα ντης ηστέκουνταν όξω στο σταυροδρόμι.
– Καλώς τηνα την κόρη μου την αξιοτιμημένη,
κουμπάρα τήνε ’πόστειλα και νύφη κατεβαίνει.
1οτρά, τρα: χρυσή κλωστή
2τα νερά ντους: μάλλον, τα ιερά τους
Από τις λίγες παραλογές με «χάπι εντ», με ευχάριστο και λυτρωτικό τέλος. Αν και ανήκει στη μεγάλη ομάδα των τραγουδιών που αφηγούνται ιστορίες για κοπέλες που τις απαρνιέται ο αγαπημένος τους, στη συγκεκριμένη περίπτωση συμβαίνει η ποθητή ανατροπή. Η εγκαταλειμμένη κάνει πέτρα την καρδιά και δέχεται να γίνει κουμπάρα στο γάμο του άντρα που αγαπάει. Στολίζεται με τέτοιο μαγικό σχεδόν τρόπο που σαγηνεύει όχι μόνο ιερείς και εκκλησίασμα αλλά και τον ίδιο το γαμπρό, που κυριευμένος απ’ τον παλιό του έρωτα «γυρνάει» τα στέφανα και την παντρεύεται επί τόπου. Η δύναμη της παλιάς αγάπης και η υπεροχή της απέναντι στην καινούργια συναντιέται ως θέμα σε τραγούδια πολλών ευρωπαϊκών λαών. Μιράντα Τερζοπούλου (2008)
Το τραγούδι κατέγραψε η Δόμνα Σαμίου στον Άγιο Δημήτριο Λήμνου, το 1973.
