Listen
You dance, my spoilt one, but I don't know who are you,
from your stature you seem, scampish perivolaria,
to be of noble birth.
Go on, yiála, yiála, Dimitroúla!
You didn't do well
to shame me again
in this neighbourhood.
You dance, my spoilt one, and your father pays,
he sits near and opposite and secretly takes pride.
Gallants are in the habit of being always sad,
of laughing at the lips but having burnt hearts.
Δημητρούλα
Χορεύκεις, χαδεμένη μου, μα δεν ηξέρω ποια ’σαι,
απέ το μπόι φαίνεσαι, τσαχπίνα περιβολαριά,
ίντ’ αρχοντογενιά ’σαι.
Άντε γιάλα γιάλα, Δημητρούλα,
δεν το ’καμες καλά,
να με ρεζιλέψεις πάλι
σ’ αυτό το μαχαλά.
Χορεύκεις, χαδεμένη μου, κι ο κύρης σου πλερώνει,
καρσί κι αγνάντια κάθεται, τσαχπίνα περιβολαριά1,
και κρυφοκαμαρώνει.
Οι μερακλήδες το ’χουνε να ’ναι πάντα θλιμένοι
να ’ναι στα χείλη γελαστοί, τσαχπίνα περιβολαριά,
και στην καρδιά καμένοι.
1περιβολαριά: περιβολάρισσα
Studio recording, 1984.
Yannis Zikas taped the song in Meli, Megara, Attiki, sung by Marianthi Vagianou, in 1980.
 Watch a different version of the song |
